TrochęTechniki

Pokazy lotnicze są jedną z najlepszych okazji do fotografowania samolotów i śmigłowców, zarówno w locie, jak i na ziemi, bo w jednym miejscu zgromadzonych jest wiele statków powietrznych uwolnionych od codziennej rutyny – start, długi lot gdzieś w przestworzach, szybkie lądowanie, stanowisko postojowe – koniec. Na pokazach jest inaczej. Tu każdy statek powietrzny pręży się i puszy, a załogi dokładają wszelkich starań, by ich „cacuszka” zaprezentowały się z jak najlepszej strony. Pokażemy jak robić piękne zdjęcia na przykładzie pikniku lotniczego w Góraszce.

Sławek „Hesja” Krajniewski

MiG-29 widziany przez masy gorącego powietrza - 2009 r.

Fotografowanie podczas Międzynarodowego Pikniku Lotniczego w Góraszce należy do bardzo przyjemnych z uwagi na interesujące statki powietrzne, które zawsze odwiedzają to lotnicze święto. Liczy się też ciekawe usytuowanie strefy dla publiczności wzglądem przestrzeni, w której statki te operują. Niestety, tak jak w większości przypadków, fotografowanie wiąże się z pewnymi ograniczeniami, wynikającymi głównie z możliwości dostępu do opisanych poniżej miejsc, pozornej drogi słońca po niebie oraz kierunku przemieszczania się maszyn biorących udział w pokazach po lądowisku i nad nim.  Musimy optymalnie wykorzystać te dwa dni trwania pokazów, bo kolejna Góraszka dopiero za rok :) Postaram się podzielić z Wami swoimi góraszkowymi doświadczeniami, by efekty Waszego fotografowania były jak najlepsze. Biorąc pod uwagę przedstawione ograniczenia, pozwoliłem sobie podzielić sektor dla publiczności na kilka stref.

1. Strefa południowa

Mistrz Jerzy Makula w kabinie Foksa - 2008 r.

W tej strefie dobrze jest robić zdjęcia na początku pokazów. Słońce znajduje się wówczas za naszymi plecami i mamy przed sobą spory obszar pięknego błękitnego nieba, na tle którego operują statki powietrzne. Podchodząc blisko barierek, jesteśmy też w stanie z tego miejsca wykonać panoramowanie startujących i lądujących maszyn, wykorzystując znajdujący się w tle las. Jeśli mamy możliwość wejścia na platformę prasową, możemy zrobić te same ujęcia z nieco większej wysokości, co jest bezcenne przy panoramowaniu. Jeżeli nie mamy tej możliwości, to też nie musimy załamywać rąk. Tłok na platformie i jej konstrukcyjna niestabilność dają spory dyskomfort fotografowania.

2. Statyka

Większość statków powietrznych biorących udział w pikniku stoi blisko linii publiczności. Jest to znakomita okazja dla wszystkich fotografów znajdujących się niedaleko barierek do zrobienia zdjęć samych maszyn, obsługi krzątającej się podczas przygotowywania do startu czy choćby startów śmigłowców odrywających się z tego właśnie miejsca. Przy dobrym układzie mamy szansę na wejście na teren wystawy statycznej (poza barierki), gdzie jest możliwość bliskiego fotospotkania z maszynami biorącymi udział w pokazach.

One mission! Pilot B-25 podpatrzony na statyce - 2007 r.

3. Strefa północna

W godzinach popołudniowych postarajmy się zająć pozycję na asfaltowej drodze znajdującej się na północny wschód od północnego końca drogi startowej, tak blisko osi pasa, jak się tylko da (tego miejsca pilnuje ochrona). Słońce mamy wtedy po swojej prawej stronie (patrząc w stronę lotniska) i zyskujemy dzięki temu sporą połać ładnie oświetlonego nieba po jego południowej stronie. Dodatkową atrakcją tego miejsca jest bliskość pasa startowego i możliwość zrobienia zdjęć bardzo blisko kołujących, startujących i lądujących maszyn. Można też wyjść poza ogrodzenie lotniska i stanąć bezpośrednio na przedłużeniu drogi startowej. Jest się wtedy troszkę dalej od lotniska i nieco gorzej fotografuje to, co się dzieje na płycie, ale... lądowania i starty odbywają się tuż nad naszymi głowami :)

Podniebny balet zespołu Ocovski Bacovia na tle deszczowych chmur - 2004 r.

4. Pogoda

Przedstawione na poprzedniej stronie strefy zostały wydzielone głównie ze względu na pozorną drogę słońca po niebie. Może się jednak zdarzyć, że podczas całego weekendu słońca nie zobaczymy. Pamiętajmy, że nie zawsze ładna słoneczna pogoda jest idealna, a pochmurno-deszczowa zła. W każdych warunkach atmosferycznych występują pewne ograniczenia i pewne korzyści.
W bezchmurny dzień, gdy świeci piękne słoneczko, mamy nudne niebo, czyli mało efektowne tło, duże przepalenia na elementach płatowca, połączone z czarnymi, ostro odciętymi cieniami, oraz zmorę fotografów lotniczych – rozgrzane falujące powietrze, które sprawia wrażenie nieostrości zdjęć, zwłaszcza wykonywanych obiektywami o dużej ogniskowej. Słoneczna pogoda będzie jeszcze do zaakceptowania, jeżeli na niebie wypiętrzą się chmurki oraz gdy od czasu do czasu powieje chłodny, rześki wiatr, który przewietrzy okolicę lotniska.

Catalina pięknie wpisana w klimatyczne chmury - 2008 r.